Vereniging Oud Valkenburg

Nieuwe rustplaats voor adellijke dames

 

Eind 2017 heeft de grafzerk van Susanne Studler van Zurck en haar dochter Susanna Leonora een prachtige nieuwe plek gekregen. Wie het pad naar het Torenmuseum oploopt, ziet de zerk in het grasveld aan de rechterhand liggen. De stukken zijn daarbij gerangschikt zoals ze oorspronkelijk moeten hebben gelegen. Er is voor gekozen om de ontbrekende stukken niet aan te vullen met nieuw materiaal.

In mei 2017 stond er in de Zocht op Valkenburg in het artikel 'De zwervende zerk van de zondares': “Momenteel heeft de zerk geen goede plek. Het zou mooi zijn als er een plekje naast de kerk aan de kant van de Kruisweg vrijgemaakt zou kunnen worden. Daarover is een gesprek geweest met de wijkregisseur.”

Nu is er dus een mooie nieuwe plek geregeld. Gezien de voorgeschiedenis lijkt het verstandiger van een 'nieuwe plek' te spreken, want 'definitieve plek' is tot nu toe betrekkelijk gebleken...Dat leert een berichtje in de nieuwsbrief van Vereniging Oud Valkenburg uit 1977:

Grafzerk Geplaatst. De grafzerk heeft nu zijn definitieve plaats aan de Rijn gekregen, in de tuin van het gemeentehuis. Er wordt nog getwijfeld of de twee stukken wel bij elkaar horen. Gaat u zelf eens kijken en laat ons weten wat u ervan vindt.” Dat laatste geldt natuurlijk nu weer!

Gevecht om erfenis

Deze zerk behoorde op de tombe van Susanna Studler van Zurck, getrouwd met George de Hertoghe van Orsmael, die heer van Valkenburg was, en haar dochter Susanna Leonora, weduwe van Jan Louis de Nobelaar en later weduwe van Alexis Joseph de Rencurel de St. Martin. De moeder stierf 15 augustus 1699 de dochter stierf 3 april 1701.”

In het artikeltje van vorig jaar is een mooie anekdote onvermeld gebleven, die in 1977 wel uit de doeken werd gedaan. Rond de grafsteen speelde een bittere strijd om een erfenis: “Na de dood van George de Hertoghe van Orsmael 'troostte' Susana Studler van Zurck zich met haar huisknecht Daniël van Hulsenbeeck, zij trouwde daarmee op 54-jarige leeftijd. Hij erfde de helft van haar vermogen. De andere helft was voor Susanna Leonora, die van die helft weer een gedeelte aan haar kinderen moest geven mits deze protestant waren; zij waren echter katholiek. Omdat Susanna Leonora zelf ook niet aan dit geld kon komen en zij bovendien voor f. 40.000 de heerlijkheid Valkenburg 'kon' aannemen, vocht zij de rechtmatigheid van het testament aan en begon een proces.” Om dat bedrag in perspectief te plaatsen: het jaarloon van een werkman bedroeg in die tijd minder dan tweehonderd gulden (A.Th. Van Deursen, Mensen van klein vermogen, Amsterdam 1992, pp19).

Knecht wordt heer

Maar het was niet Susana Leonora, het bleef de voormalige huisknecht Van Hulsenbeeck die de heerlijkheid overnam en zich Heer van Valkenburg mocht noemen. “Toen Susanna Leonora in 1701 stierf en bijgezet werd in de tombe van haar moeder”, gaat het verhaal uit 1977 namelijk verder, “was het proces nog aan de gang en de heer Van Hulsenbeeck, die executeur testementair was, heeft er toen kennelijk van afgezien een opschrift voor de zerk te maken. Vandaar de lege ruimte op de steen.”

vovlogonieuw .jpg

Wie is online

We hebben 431 gasten en geen leden online

Copyright Oud Valkenburg